Wachten

Zo eens kijken hoe ik dit ga aanpakken. 

Mijn leven bestaat vooral uit moeder zijn, huishouden en werken. Dat was wel eens anders...

Maar sinds een korte tijd heb ik ook nog mijn gezondheid wat me bezig houd.

Een paar jaren geleden merkte ik dat ik een rare hals had. Deze leek veel dikker dan die van anderen. Even bij de huisarts gevraagd wat het kon zijn. Deze vertelde mij dat ik een vergrootte schildklier heb. Ook wel struma genoemd. Maar met de bloedtest kwam niets afwijkens naar voren en dus moest ik me maar geen zorgen maken. Voor de zekerheid mocht ik nog wel naar het ziekenhuis om het toch maar even te laten onderzoeken.

In het ziekenhuis (Deventer) kreeg ik een jonge vrouwelijke coassistente die mij zou begeleiden. Ze stuurde mij voor een bloedonderzoek, echo, scan en punctie, daarna moest ik weer terug komen.

Het duurde een aantal dagen/ weken voordat alle onderzoeken waren afgerond. Die scan was niet zo erg, ik moest op mijn rug liggen en kreeg een plaat vlak voor mijn gezicht en moest zo stil mogelijk blijven liggen voor een behoorlijke tijd. Ik was blij dat ik niet in slaap was gevallen en hield dit prima vol. Bij de deur kreeg ik een hand van de (jonge) man die de scan had afgenomen en zei: "sterkte ermee". waardoor ik dacht: "jeetje wat heeft hij wel allemaal niet gezien op die scan?" Ik maakte me nergens druk om. Die punctie en echo was minder aangenaam. Zowiezo vond ik die afdeling (radiologie) wel eng, omdat daar echt allerlei mensen zaten die echt zichtbaar ernstig ziek waren.  Maar die punctie daar zag ik wel tegenop, ook vooral omdat ik nogal bang ben van naalden. Voor een inenting krijg ik al klotsende oksels...

Mijn moeder ging die dag met mij mee, de andere afspraken deed ik alleen. Mijn moeder is afhankelijk van haar rolstoel en ze bleef daarom op de gang in de wachtruimte toen ik opgeroepen werdt. Ik kwam in een voorruimte waar ik mijn t-shirt uit moest doen en ketting af. Ga maar liggen met je hoofd iets achterover. Er was wel een prettig kussen. En ze hadden een fluor apparaat die mooie vormen maakten op het plafont. Er was een man en een vrouw. De man ging de echo en punctie doen en de vrouw ging het afgenomen weefsel annaliseren om te kijken of er genoeg was om te onderzoeken. Een naald van zo'n 5 cm lang ging in mijn hals en zoog wat weefsel eruit. Mijn tenen krom, mijn vingers verkrampt en tranen in mijn ogen. Zegt die man: "zo dat is één." Ik: "hoezo één? ga je nog een keertje prikken dan? ik hoop het toch niet?" Gelukkig zat er voldoende weefsel in om te onderzoeken dus bleef het bij 1 x. Of durfde de man na mijn boze gezicht niet meer....

Een paar weken later voor de uitslag weer bij de jonge coassistente, (ik vind haar erg onpersoonlijk en ook onaardig) Er waren geen foute dingen in mijn hals aangetroffen, ja alleen dan dat er allemaal knobbels op mijn schildklier zitten, waarvan sommige versteend, en die ook erg uitgebreid is. Mijn schildklier is verdikt aan beide kanten, recht wel flink groter dan mijn linker kant en loopt helemaal door naar mijn borstbeen. Maar mijn klachten zijn zo divers dat ze niet een slechtwerkende schildklier kon ontdekken, het lijkt alsof ik soms een wat te snel werkende schildklier heb en meestal een traag werkende. En dat kan niet. Mijn bloedwaardes zijn goed, dus er is niets aan te doen. Ja opereren kan, maar daarvoor zijn mijn klachten niet ernstig en moet ik het dan echt als een cosmetische ingreep zien, omdat ik het dan voor de zwelling in mijn hals zou moeten weghalen. Mocht ik echt klachten krijgen zoals slik op ademhalings problemen dan moest ik maar weer naar mijn huisarts gaan.

Zo kreeg ik het gevoel dat ik hun tijd een beetje heb zitten verdoen. Hoe komen die knobbels op mijn schildklier? Tja gewoon pech dacht ze.

Dus ik ging maar weer naar huis, wel wat opgelucht omdat het niets ernstigs is en dat het misschien vanzelf wel weer weg zal gaan. 

Lees verder...